چيزي نيست !!!

چيزي نيست !!!

چاشني مين تركيد. توي كوله پشتي هم خرج آرپي جي بود. شعله بالا كشيد.

خرج ها آتش گرفت. خرجها همين طور به اطراف پخش مي شد.

چشم و دست و صورت و پشت و سينه همه را حسابي سوزانده بود.

 حتي يكي دو تا مين هم از پرت شدن خرج ها منفجر شد.

داد زدم برادر!!! بخواب به پشت تا خاموش بشه.

 داد زد: نمي تونم... نمي شه... پرت مي كنه.

داد زدم دو نفر برين يه طوري كوله پشتي رو ازش جدا كنيد.

 گفت: « نه! نيايد. اين جا خطرناكه. چيزي نيست. الآن تموم مي شه. كسي رو نفرستين؛ خطرناكه»

 توي اين حرف ها بوديم كه آخري هم منفجر شد.