يا بخور يا گريه كن !!!

يا بخور يا گريه كن !!!

مي گفت مراسم دعاي كميل بود. 

صفدر ميرزايي با كماشبندي بالاي تپه نگهبان بودند، دعا از بلندگو پخش مي شد و در گوشه و كنار هر كس براي خودش خلوت و حالي داشت.

 كماشبندي مي گفت: «آن شب، ميرزايي حدود دو كيلو انار با خودش آورده بود روي تپه سر پُست، تا آخر دعا مي خورد و گريه مي كرد.»

پرسيدم: «مگر مي شود هم خورد و هم گريه كرد؟»

گفت: «وقتي عبارت خواني مي كردند آنها را مي فشرد و بعد از ذكر مصيبت و گريه يكي يكي همان طور كه سرش پايين بود مي مكيد.

كاري كه گمان نمي كنم كسي تا به حال كرده باشد!»

به او مي گفتم: «بابا يا بخور يا گريه كن، هر دو كه با هم نمي شود.»